و برقى رحمه الله در كتاب محاسن ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : خداى تعالى ، دوست مىدارد از بندهء خود آن كه طلبِ آمرزش نمايد در گناهى عظيم كه از او سر زده باشد ، و دشمن مىدارد آن كه سبُك گيرد و سهل شمارد گناه سهلى را كه از او سر زده باشد . « 1 » و ابن بابويه رحمه الله در امالى ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از آباى كِرام خود عليهم السلام روايت فرموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه : جبرئيل عليه السلام گفت كه خداى - عزَّ و جلَّ - مىفرمايد كه : كسى كه گناهى بكند ، خواه صغير و خواه كبير ، و نداند كه مرا هست كه اگر خواهم ، او را عذاب كنم و اگر خواهم ، عفو كنم آن گناه را ، هرگز نخواهم آمرزيد . و كسى كه گناهى بكند ، خواه صغير و خواه كبير ، و داند كه كه مرا هست كه او را عذاب كنم يا عفو كنم ، از او عفو مىنمايم . « 2 » [ لزوم آشكار نكردن معصيت ] و بدان كه از جملهء اسباب مغفرت الهى ، پنهان ساختن گناه است و آن كه بعضى از جهّال ، معاصى خود را از مردم ، اخفا نمىكنند و مىگويند : هر گاه خداى تعالى بر عمل بد ما مطّلع باشد ، اگر ديگرى هم بداند ، كو دانسته باشد ، خيالى است كه از محض جهل ، ناشى شده ؛ زيرا كه اظهار كردن مخالفت الهى و معصيت هتكِ حجاب حيا و تفاحش به ترك اعتنا به اطاعتِ امر الهى است و امرى كه مُستحسن است . پنهان كردن عبادات ، سنّتى است كه شيطان از راه ريا در آن جا اكثر نفوس را فريب مىدهد . و كلينى رحمه الله از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه : كسى كه حسنه‌اى بكند و آن را پنهان سازد ، آن حسنه برابرى با هفتاد حسنه مىكند . و كسى كه سيّئه‌اى بكند و آن را فاش كند ، خداى تعالى ، او را مخذول مىسازد « 3 » . و كسى كه سيّئه‌اى را مستور سازد ، آمرزيده مىشود . « 4 » و بعضى اخبار در باب معاصى ، بعد از اين ، بر سبيل اجمالْ مذكور مىشود ، إن شاء اللَّه تعالى !

--> ( 1 ) . المحاسن ، ج 1 ، ص 293 ، ح 451 . ( 2 ) . الأمالى ، صدوق ، ص 362 ، ح 445 . ( 3 ) . ب : - « و كسى كه سيّئه‌اى بكند و آن را فاش كند ، خداى تعالى ، او را مخذول مىسازد » . ( 4 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 428 ، ح 1 .